Join our mailing list

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
8-10 East 79th St. New York, NY 10021 
Web: http://www.goarch.org • Email: communications@goarch.org



Ανακοίνωση Τύπου

Πληροφορίες: Γραφείο Τύπου
Σταύρος Παπαγερμανός
Tel: (212) 570-3530
pressoffice@goarch.org

ΠΡΟΣ ΑΜΕΣΗ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Ἀριθμ. Πρωτ. 702

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ ΚΥΡΙΟΥ
ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
---
 
Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,
 
Χάριτι Θεοῦ εἰσερχόμεθα σήμερον εἰς τὸ νέον ἐκκλησιαστικὸν ἔτοςσυνεχίζοντες «διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς»[1] συμμαρτυρεῖν καὶ λόγον διδόναι «περὶ τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος»[2]ζῶντες ἐν Ἐκκλησίᾳἐν Χριστῷ καὶ κατὰ Χριστόν Ὁποῖος ἐπηγγείλατο νὰ εἶναι μαζί μας «πάσας τὰς ἡμέραςἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος»[3].
 
Παρῆλθον εἰκοσιοκτὼ ἔτη ἀπὸ τήνσυνοδικῇἀποφάσεικαθιέρωσιν ὑπὸ τοῦ ΟἰκουμενικοῦΠατριαρχείουτῆς ἑορτῆς τῆς Ἰνδίκτου ὡς «Ἡμέραςπροστασίας τοῦ περιβάλλοντος», κατὰ τὴν ὁποίαν ἐντῷ Ἱερῷ Κέντρῳ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀναπέμπονταιεὐχαὶ καὶ ἱκεσίαι «ὑπὲρ τῆς ὅλης δημιουργίας». σχετικὴ πατριαρχικὴ ἐγκύκλιος ἐκάλεσε σύμπαντατὸν ὀρθόδοξον καὶ τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον,ὅπως ἀναπέμπῃ κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴνεὐχαριστηρίους δεήσεις πρὸς τὸν Κτίστην τῶν ὅλωνδιὰ τὸ «μέγα δῶρον τῆς Δημιουργίας»[4] καὶ ἱκεσίαςδιὰ τὴν προστασίαν αὐτῆς.
 
Ἐκφράζομεν τὴν χαρὰν καὶ τὴν ἱκανοποίησιν τῆςἡμετέρας Μετριότητος διὰ τὴν ἀπήχησιν καὶ τὴνπλουσίαν καρποφορίαν τῆς ἐν λόγῳ πρωτοβουλίαςτῆς Κωνσταντινουπολίτιδος ἘκκλησίαςἈνεδείξαμεντὰς πνευματικὰς ρίζας τῆς οἰκολογικῆς κρίσεως καὶτὴν ἀνάγκην μετα-νοίας καὶ ἐπανιεραρχήσεως τῶνἀξιῶν τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπουἘβεβαιώθηὅτι ἐκμετάλλευσις καὶ  καταστροφὴ τῆς κτίσεωςἀποτελοῦν διαστρέβλωσιν καὶ κακὴν ἀλλοίωσιν τοῦχριστιανικοῦ ἤθους καὶ ὄχι ἀναγκαίαν συνέπειαν τῆςβιβλικῆς ἐντολῆς «αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε...»[5],ὅτι  ἀντιοικολογικὴ συμπεριφορὰ εἶναι προσβολὴτοῦ Δημιουργοῦ καὶ ἀθέτησις τῶν ἐντολῶν Τουκαὶὅτι λειτουργεῖ κατὰ τοῦ ἀληθοῦς προορισμοῦ τοῦἀνθρώπουΔὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ βιώσιμοςἀνάπτυξις εἰς βάρος τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν καὶ τοῦφυσικοῦ περιβάλλοντος.
 
 Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία προέβαλε καὶπροβάλλει τὸ οἰκοφιλικὸν δυναμικὸν τῆς Ὀρθοδόξουἡμῶν πίστεωςἀναδεικνύουσα τὴν εὐχαριστιακὴνχρῆσιν τῆς κτίσεωςτὴν λειτουργίαν τοῦ πιστοῦ ὡς«ἱερέως» τῆς Δημιουργίας ὁποῖος ἀδιαλείπτωςἀναφέρει αὐτὴν εἰς τὸν Κτίστην τῶν ἁπάντωνκαὶτὴν ἀνυπέρβλητον ἀξίαν τοῦ ἀσκητικοῦ πνεύματος,ὡς ἀντιδότου κατὰ τοῦ συγχρόνου εὐδαιμονισμοῦ.Ὄντως σεβασμὸς τῆς δημιουργίας ἀνήκει εἰς τὸνπυρῆνα τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως.
 
Προκαλεῖ ἰδιαιτέραν ἀνησυχίαν τὸ γεγονὸς ὅτιἐνῶεἶναι βέβαιον ὅτι  οἰκολογικὴ κρίσις συνεχῶςἐπιτείνεται ἀνθρωπότηςἐν ὀνόματι τῆςοἰκονομικῆς ἀναπτύξεως καὶ τῶν τεχνολογικῶνἐφαρμογῶνκωφεύει εἰς τὰς πανταχόθεν ἐκκλήσειςπρὸς ριζικὴν ἀλλαγὴν συμπεριφορᾶς ἀπέναντι εἰςτὴν κτίσινΕἶναι προφανὲς ὅτι  προϊοῦσα ἀλλοίωσιςτοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος ἀποτελεῖ συνέπειαν ἑνὸςσυγκεκριμένου προτύπου οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως,τὸ ὁποῖον ἀδιαφορεῖ διὰ τὰς ἀντιοικολογικὰςἐπιπτώσεις τουΤὰ βραχυπρόθεσμα ὀφέλη ἀπὸ τὴνἄνοδον τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου εἰς ὡρισμέναςπεριοχὰς τῆς ὑφηλίουἁπλῶς ἐπικαλύπτουν τὴνἀλογίαν τῆς ἐκμεταλλεύσεως καὶ συλήσεως τῆςδημιουργίας οἰκονομικὴ δραστηριότης ὁποία δὲνσέβεται τὸν οἶκον τῆς ζωῆςεἶναι οἰκο-ανομία καὶ ὄχιοἰκο-νομία ἄκρατος οἰκονομισμὸς τῆςπαγκοσμιοποιήσεως συμπορεύεται σήμερον μὲ τὴνἁλματώδη ἀνάπτυξιν τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆςτεχνολογίας ὁποίαπαρὰ τὰ πολλὰ εὐεργετήματάτηςσυνοδεύεται ἀπὸ ἔπαρσιν ἔναντι τῆς φύσεως καὶὁδηγεῖ εἰς ποικιλομόρφους ἐκμεταλλεύσεις αὐτῆςὉ σύγχρονος ἄνθρωπος γνωρίζει, ἀλλὰ δρᾷ ὡς νὰ μὴ ἐγνώριζε. Γνωρίζει ὅτι ἡ φύσις δὲν αὐτοανακαινίζεται εἰς τὸ διηνεκές, ἀδιαφορεῖ ὅμως διὰ τὰς ἀρνητικὰς συνεπείας τοῦ «τεχνοπωλίου» διὰ τὸ περιβάλλον. Αὐτὸ τὸ ὄντως ἐκρηκτικὸν μῖγμα τοῦ ἀκράτου οἰκονομισμοῦ καὶ τοῦ ἐπιστημονισμοῦ, ἤτοι τῆς ἀπεριορίστου ἐμπιστοσύνης εἰς τὴν δύναμιν τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας, ἐπιτείνει τοὺς κινδύνους διὰ τὴν ἀκεραιότητα τῆς δημιουργίας καὶ διὰ τὸν ἄνθρωπον.
 
Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, σοφῶς καὶ σαφῶς κατωνόμασε τοὺς κινδύνους τῆς «ἰδιονομίας τῆς οἰκονομίας», τῆς αὐτονομήσεως αὐτῆς ἀπὸ τὰς ζωτικὰς ἀνάγκας τοῦ ἀνθρώπου, αἱ ὁποῖαι ὑπηρετοῦνται μόνον ἐντὸς βιωσίμου φυσικοῦ περιβάλλοντος, καὶ προέτεινε μίαν οἰκονομίαν «τεθεμελιωμένην εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ Εὐαγγελίου»[6] καὶ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ συγχρόνου οἰκολογικοῦ προβλήματος «ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀρχῶν τῆς χριστιανικῆς παραδόσεως»[7]. Ἡ παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας ἀπαιτεῖ, ἐνώπιον τῶν συγχρόνων ἀπειλῶν, «ριζικὴν ἀλλαγὴν νοοτροπίας καὶ συμπεριφορᾶς» ἀπέναντι εἰς τὴν κτίσιν, πνεῦμα ἀσκητισμοῦ, «ὀλιγαρκείας καὶ ἐγκρατείας»[8], ἔναντι τῆς «ἀπληστίας»[9], τῆς «θεοποιήσεως τῶν ἀναγκῶν καὶ τῆς κτητικῆς στάσεως»[10]. Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος ἀνεφέρθη μετ᾿ ἐμφάσεως καὶ εἰς τὰς «κοινωνικὰς διαστάσεις καὶ τὰς τραγικὰς ἐπιπτώσεις τῆς καταστροφῆς τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος»[11].
 
Ἀκολουθοῦντες τὰς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ταύτης, ὑπογραμμίζομεν, εἰς τὴν παροῦσαν ἐγκύκλιόν μας, τὴν στενὴν συνάφειαν τῶν περιβαλλοντικῶν καὶ τῶν κοινωνικῶν προβλημάτων καὶ τὴν κοινὴν ρίζαν αὐτῶν ἐν τῇ χωρὶς Θεὸν «ἄφρονι καρδίᾳ», ἐν τῇ πτώσει καὶ ἁμαρτίᾳ, ἐν τῇ κακῇ χρήσει τῆς θεοσδότου ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου. Τῆς καταστροφῆς τῆς φύσεως καὶ τῆς κοινωνίας προηγεῖται πάντοτε μία ἐσωτερικὴ «ἀνατροπὴ τῶν ἀξιῶν», μία πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ καταστροφή. Ὅταν τὸ ἔχειν κυριεύσῃ τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν μας, τότε ἡ στάσις μας τόσον ἔναντι τοῦ συνανθρώπου, ὅσον καὶ πρὸς τὴν κτίσιν, εἶναι ἀναποφεύκτως κτητικὴ καὶ ἀνοίκειος. Τὸ «σαπρὸν δένδρον» ποιεῖ, κατὰ τὸ Βιβλικόν, πάντοτε «καρποὺς πονηρούς»[12].
 
Τονίζομεν, ἀντιστοίχως, ὅτι καὶ ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴν κτίσιν καὶ πρὸς τὸν ἄνθρωπον ἔχουν τὴν αὐτὴν πνευματικὴν πηγὴν καὶ ἀφετηρίαν, τὴν ἐν Χριστῷ δηλαδὴ ἀνακαίνισιν τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν κεχαριτωμένην ἐλευθερίαν του. Ὡς ἡ καταστροφὴ τοῦ περιβάλλοντος καὶ ἡ κοινωνικὴ ἀδικία συμπορεύονται, ἔτσι καὶ ἡ οἰκοφιλικὴ συμπεριφορὰ καὶ ἡ κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη εἶναι ἀδιαίρετοι.
 
Εἶναι αὐτονόητον, ὅτι διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς συγχρόνου πολυδιαστάτου κρίσεως τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ πολιτισμού του καὶ τοῦ οἴκου του, ἀπαιτεῖται πολύπλευρος κινητοποίησις καὶ κοινὴ προσπάθεια. Ὅπως ὅλα τὰ μεγάλα προβλήματα, οὕτω καὶ αἱ σοβοῦσαι ἀλληλοπεριχωρούμεναι κρίσεις τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος καὶ τῆς κοινωνίας, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀντιμετωπισθοῦν χωρὶς τὴν διαχριστιανικὴν καὶ διαθρησκειακὴν συνεργασίαν. Ὁ διάλογος εἶναι ἐδῶ πρόσφορος χῶρος διὰ νὰ ἀναδειχθοῦν αἱ ὑπάρχουσαι οἰκοφιλικαὶ καὶ κοινωνικαὶ παραδόσεις, διὰ οἰκολογικὴν καὶ κοινωνικὴν εὐαισθητοποίησιν, καθὼς καὶ διὰ ἐποικοδομητικὴν κριτικὴν τῆς ἀποκλειστικῶς τεχνολογικῆς καὶ οἰκονομικῆς προόδου καὶ τῶν ἀτομοκεντρικῶν καὶ κοινωνιοκρατικῶν προτύπων, εἰς βάρος τῆς κτίσεως καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ προσώπου.
 
Κατακλείοντες, ὑπογραμμίζομεν καὶ πάλιν τὸ ἀδιαίρετον τοῦ σεβασμοῦ πρὸς τὴν δημιουργίαν καὶ πρὸς τὸ ἀνθρώπινον πρόσωπον, καλοῦμεν πάντας τοὺς ἀνθρώπους καλῆς θελήσεως εἰς τὸν καλὸν ἀγῶνα διὰ τὴν προστασίαν τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος καὶ τὴν ἑδραίωσιν τῆς ἀλληλεγγύης, καὶ δεόμεθα πρὸς τὸν ἀγαθοδότην Κύριον, πρεσβείαις τῆς Παναγίας τῆς Παμμακαρίστου, νὰ χαρίζῃ εἰς τὰ τέκνα αὐτοῦ «καῦσιν καρδίας ὑπὲρ πάσης τῆς κτίσεως»[13] καὶ «παροξυσμὸν ἀγάπης &